1. To tylko deszcz

 - Kelly wstawaj! - usłyszałam głos mojej wiecznie zapracowanej mamy
Otworzyłam oczy i spojrzałam na tarczę zegara, który wisiał tuż nad moim łóżkiem.
Była godzina 9.30. Wstałam z łóżka i przyczłapałam do mojej szafy. Wyjęłam z niej moje ulubione zielone szorty i czarny, luźny top z myszką Miki. Na to, postanowiłam założyć moją kochaną dżinsową koszulę. Pobiegłam do łazienki, gdzie szybko się odświeżyłam i ubrałam we wcześniej przygotowany strój. Z łazienki poszłam prosto do kuchni, gdzie siedziała już moja mama popijając gorącą jeszcze kawę. Moja mama to niewielka, wysportowana blondynka o błękitno-zielonych oczach, i promiennym uśmiechu. Zawsze potrafi poprawić mi humor, i prawie nigdy się nie kłócimy.
- Gdzie tata? - zapytałam siadając koło mojej mamy i zabierając się za moje kanapki
- W pracy. - odpowiedziała mi mama
- Jak zwykle... - dodałam trochę ciszej, z nutką smutku w głosie
Prawda jest taka, że nigdy nie ma go w domu. Czasami nawet zapominam jak on wygląda.
Wiecznie siedzi w swoim biurze, lub wyjeżdża na różne delegacje. Nigdy o nas nie pamięta.
Po śniadaniu, spakowałam do mojej torby nuty, wzięłam moją krwisto-czerwoną gitarę elektryczną do futerału, po czym wyszłam z domu.
Miałam jeszcze niecałe pół godziny do rozpoczęcia zajęć w szkole muzycznej, która znajdowała się dość daleko, jednak nie wzięłam żadnych pieniędzy na busa,a nie chciało mi się już wracać do domu. Postanowiłam więc, że się przejdę. Słońce jasno świeciło, i nie zapowiadało się na jakikolwiek deszcz,a a przecież nie miałam innego wyjścia niż spacer.
Jednak, gdy zajęcia się skończyły, bardzo żałowałam, że nie wzięłam pieniędzy.
Nagle rozpętała się ogromna burza. Na ulicach nie było już nikogo oprócz mnie.
Zatrzymałam się w budce autobusowej, i nie wiedziałam co mam robić. Wyjęłam mojego iPhona. Chciałam zadzwonić do mamy, żeby po mnie przyjechała. Okazało się jednak, że mój telefon jest rozładowany.
- Gorzej być nie może. - powiedziałam zawiedziona chowając telefon
Chciało mi się płakać...
- Coś się stało? - nagle usłyszałam męski głos
Na ławce, obok mnie usiadł dość przystojny brunet, myślę, że w moim wieku...
- Nie widać? - odpowiedziałam pytaniem
- Ej... przecież to tylko deszcz... - odpowiedział ukazując swoje śnieżno białe zęby - Masz. - powiedział podając mi do ręki  kolorowy parasol
- A ty? Przecież zmokniesz... - powiedziałam cicho, i prawdę mówiąc byłam trochę zmieszana...
- Z cukru nie jestem. - chłopak zaśmiał się po czym wstał i tak po prostu odszedł
Nie dowiedziałam się nawet jak ma na imię.
Nie pozostawało mi nic innego jak pójść do domu.