2.Masz je wyszyte na torbie

  Następnego dnia, wstałam o godzinie siódmej dwadzieścia-cztery. Obudził mnie mój kocur.
Jest już bardzo stary. Ma na imię Misiek. Wiem... głupie imię, ale nazywałam go jak miałam trzy lata. Byłam dziwnym dzieckiem. Misiek ma szarą sierść i jest bardzo spasionym kotem.
Resztką sił zepchnęłam go z siebie i wstałam z łóżka. Ubrałam na siebie czerwone rurki, biały t-shirt w granatowe paski, a na wierzch biało-czerwoną bejsbolówkę. Wyszłam z pokoju i zeszłam po schodach do kuchni. Moja mama jeszcze spała. Zrobiłam sobie kanapki z serem żółtym, po czym znów poszłam do mojego pokoju.
Włączyłam mojego laptopa i od razu zalogowałam się na Twittera. Miałam wiadomość od Inez.
Inez to jedna z moich dwóch najlepszych przyjaciółek. Ma dość długie, ciemne włosy, zielone oczy i zaraźliwy śmiech. Spakowałam do mojej beżowej, plecionej torby, najpotrzebniejsze rzeczy i poszłam się z nią spotkać. Czekała na mnie pod swoim domem. Inez mieszka bardzo blisko więc możemy spotykać się kiedy chcemy. Poszłyśmy na miasto. Inez musiała kupić czapkę dla swojej kuzynki.
Oczywiście, pokłóciłyśmy się w trakcie zakupów, którą ma wziąć, lecz na końcu jak zwykle wygrałam.
Gdy wracałyśmy, postanowiłyśmy wstąpić do McDonalda, na kawę.
Nagle w kolejce zobaczyłam kogoś znajomego.
Był to chłopak. Dokładnie ten sam którego "poznałam" wczoraj.
Podeszłam do niego żeby się przywitać.
- Dzień Dobry Kelly. - powiedział uśmiechnięty gdy tylko mnie zobaczył
- Dzień dobry... skąd Ty znasz moje imię? - zapytałam zdziwiona, gdyż nie pamiętam, żebyśmy się sobie przedstawili
- Masz je wyszyte na torbie. - zaśmiał się, a ja poczułam jak moje policzki się rumienią
- Faktycznie... mam coś dla Ciebie. - Powiedziałam po czym wyjęłam jego parasolkę z torby - Coś czułam, że  będzie potrzebna.
- Weź ją... Tobie przyda się bardziej... - Uśmiechną się po czym mocno mnie przytulił i odszedł
- Kto to był? - zapytała mnie Inez, gdy przyszłam do niej z dwoma kubkami latte macchiato.
Później poszłyśmy już prosto do swoich domów.
Gdy przebierałam się w dresy i starą znoszoną koszulkę, z kieszeni moich spodni wypadłą karteczka.
Z jednej strony umieszczony był równiutko wypisany rząd cyfr, a z drugiej...

"Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy. - Liam."

1. To tylko deszcz

 - Kelly wstawaj! - usłyszałam głos mojej wiecznie zapracowanej mamy
Otworzyłam oczy i spojrzałam na tarczę zegara, który wisiał tuż nad moim łóżkiem.
Była godzina 9.30. Wstałam z łóżka i przyczłapałam do mojej szafy. Wyjęłam z niej moje ulubione zielone szorty i czarny, luźny top z myszką Miki. Na to, postanowiłam założyć moją kochaną dżinsową koszulę. Pobiegłam do łazienki, gdzie szybko się odświeżyłam i ubrałam we wcześniej przygotowany strój. Z łazienki poszłam prosto do kuchni, gdzie siedziała już moja mama popijając gorącą jeszcze kawę. Moja mama to niewielka, wysportowana blondynka o błękitno-zielonych oczach, i promiennym uśmiechu. Zawsze potrafi poprawić mi humor, i prawie nigdy się nie kłócimy.
- Gdzie tata? - zapytałam siadając koło mojej mamy i zabierając się za moje kanapki
- W pracy. - odpowiedziała mi mama
- Jak zwykle... - dodałam trochę ciszej, z nutką smutku w głosie
Prawda jest taka, że nigdy nie ma go w domu. Czasami nawet zapominam jak on wygląda.
Wiecznie siedzi w swoim biurze, lub wyjeżdża na różne delegacje. Nigdy o nas nie pamięta.
Po śniadaniu, spakowałam do mojej torby nuty, wzięłam moją krwisto-czerwoną gitarę elektryczną do futerału, po czym wyszłam z domu.
Miałam jeszcze niecałe pół godziny do rozpoczęcia zajęć w szkole muzycznej, która znajdowała się dość daleko, jednak nie wzięłam żadnych pieniędzy na busa,a nie chciało mi się już wracać do domu. Postanowiłam więc, że się przejdę. Słońce jasno świeciło, i nie zapowiadało się na jakikolwiek deszcz,a a przecież nie miałam innego wyjścia niż spacer.
Jednak, gdy zajęcia się skończyły, bardzo żałowałam, że nie wzięłam pieniędzy.
Nagle rozpętała się ogromna burza. Na ulicach nie było już nikogo oprócz mnie.
Zatrzymałam się w budce autobusowej, i nie wiedziałam co mam robić. Wyjęłam mojego iPhona. Chciałam zadzwonić do mamy, żeby po mnie przyjechała. Okazało się jednak, że mój telefon jest rozładowany.
- Gorzej być nie może. - powiedziałam zawiedziona chowając telefon
Chciało mi się płakać...
- Coś się stało? - nagle usłyszałam męski głos
Na ławce, obok mnie usiadł dość przystojny brunet, myślę, że w moim wieku...
- Nie widać? - odpowiedziałam pytaniem
- Ej... przecież to tylko deszcz... - odpowiedział ukazując swoje śnieżno białe zęby - Masz. - powiedział podając mi do ręki  kolorowy parasol
- A ty? Przecież zmokniesz... - powiedziałam cicho, i prawdę mówiąc byłam trochę zmieszana...
- Z cukru nie jestem. - chłopak zaśmiał się po czym wstał i tak po prostu odszedł
Nie dowiedziałam się nawet jak ma na imię.
Nie pozostawało mi nic innego jak pójść do domu.

Główne Postacie.

Kelly People (18 l.)

Mieszka ze swoimi rodzicami w niedużym drewnianym domu.

Jest jedynaczką.

Uwielbia muzykę. Sama gra na gitarze elektrycznej.

Liam Payne (19 l.)

Mieszka wraz ze swoją czwórką przyjaciół.

Uwielbia śpiewać. Nie chodzi do szkoły.

Ma starszą siostrę, lecz nie utrzymuje z nią kontaktów.

Jest typem kobieciarza.

Louis Tomlinson (19 l.)

Jego hobby to śpiewanie. 

Zawsze potrafi poprawić humor swoim przyjaciołom.

Jest wielkim kawalarzem.

Harry Styles (19 l.)

Ma niesamowity głos.

Pracuje w piekarni, lecz w przyszłości zamierza zostać kimś ważnym.

Jest bardzo zboczony.

Zayn Malik (19 l.)

Jest nałogowym palaczem, lecz nie chce się do tego przyznać.

Jest bardzo skromny.

Już nie raz złamał serce dziewczynie.

Nie potrafi kłamać.

Niall Horan (19 l.)

Jest najbardziej uczuciowy i wrażliwy ze swoich przyjaciół.

Najbardziej cierpi, gdy ktoś w jego otoczeniu się kłóci.

Nie potrafi zrywać z dziewczyną.

Jest niesamowicie utalentowany.